Minister nie musi być ładny, ale...
Były spekulacje graniczące niemal z pewnością. Dziś już wiemy na pewno. Jest nowy rząd, a w nim nowi ministrowie. Szczególnie wiele kontrowersji wzbudziły nominacje Jarosława Gowina, Bartosza Arłukowicza i Joanny Muchy.
Jeśli chodzi o sprawiedliwość, to jak jest z tym w naszym kraju, wiadomo od dawna. Tylko niektórzy uważają, że sprawiedliwie jest, tylko nie po równo, ale sprawiedliwie to rzadko kiedy jest po równo. Ze zdrowiem – wiadomo. W kategoriach brutalnego żartu można rozważać stwierdzenie, że w Polsce, żeby chorować to trzeba mieć końskie zdrowie. Zatem nominacje Gowina i Arłukowicza trudno komentować, bowiem czeka ich niewątpliwie „mission impossible”. Pozostaje trzecia głośna mominacja – Joanna Mucha jako minister sportu. W wielu dziedzinach sport w Polsce też cienko przędzie, ale są przypadki, że wcale nie jest źle, a czasem wręcz możemy stanowić przykład dla reszty Europy czy nawet świata. Czy zatem Joanna Mucha będzie mieć łatwo? Czy podoła niewątpliwie wielkiemu wyzwaniu?
Komplementy i negacje
Pani Joanna ma wiele zalet, co podkreślał niejednokrotnie premier Tusk. Jest osobą młodą (35 lat), ale już doświadczoną politycznie, wykształconą – jest doktorem ekonomii, zna język angielski. Zna się na sporcie, bo... trenowała karate. Tyle komplementów premiera. Sceptycy uważają, że to wybór kompletnie nietrafiony, bo Mucha kompletnie nie ma pojęcia o sporcie, nie zna środowiska sportowego, a swoją nominację zawdzięcza... urodzie.
Osobiście jestem za fachowcami na danych stanowiskach. Mam gdzieś parytety, wdzięk i urok osobisty, czy oburzonych na nepotyzm. Powinna liczyć się i decydować tylko fachowość. Czy zatem pani Mucha na fotelu ministra to właściwy wybór? Można by polemizować, gdyby... dało się jasno określić, jakie warunki musi spełniać minister na tym konkretnie stanowisku. Czy bowiem każdy sportowiec lub znawca środowiska byłby idealnym kandydatem do ministerialnej teki? Z pewnością nie. Gdyby założyć teoretycznie przydzielenie resortu nowo wybranemu do sejmu Janowi Tomaszewskiemu, to czy byłby to właściwy wybór? Już widzę czwartą wojnę światową pomiędzy panem Jankiem a Grzegorzem Lato, która mogłaby zdążyć doprowadzić do kompromitacji Polski jeszcze przed nadchodzącym EURO2012. Do zakończenia tej prywatnej wojenki nie istniał by dla Tomaszewskiego żaden inny problem. Zresztą sam Lato jest najlepszym dowodem na to, że sama znajomość środowiska sportowego absolutnie nie wystarcza do zarządzania jakimkolwiek sportem.
Plusy i minusy
Sport to dziś wielki biznes i tutaj znajomość zasad ekonomii nowej minister to niewątpliwie plus. Mając na uwadze zbliżające się EURO śmiem twierdzić, że nowa minister zaprezentuje nas lepiej przed zagranicznymi oficjelami niż prezes Lato, gdyż z uwagi na znajomość języka będzie mogła z nimi choćby porozmawiać. A śmiem twierdzić, że prezesa Lato nie zrozumieli by nasi goście, nawet gdyby znali język polski. Poza tym subiektywnie stwierdzam, że pani Joanna jest ładniejsza od pana Grzegorza.
Sam fakt trenowania karate nie oznacza znajomości środowiska sportowego. Jest jednak w tym tunelu malutkie światełko. Zajmowanie się sportem nawet amatorsko w jakikolwiek sposób, daje podstawy do lepszego poznania i zrozumienia tego środowiska. To nie żaden pewnik, ale szansa większa, niż dla laika, który ze sportem choćby amatorskim nie miał nigdy nic wspólnego. Jeżeli zatem Joanna Mucha potrafi wykorzystać tę szansę, dołoży starań aby złapać ze sportowcami wspólny język, pokaże się publicznie jako miłośniczka sportu, nie popełni żadnych gaf w wypowiedziach medialnych, to możliwe, że skok na głęboką wodę może okazać się z biegiem czasu całkiem wysoko ocenioną ewolucją.
Wielu krytyków twierdzi dziś, że Mucha nominację zawdzięcza tylko parytetom i urodzie. Czy tak jest naprawdę, czas pokaże. Minister przede wszystkim musi dobrze zarządzać przydzielonym mu resortem i wcale nie musi być ładny, ale...
fot. joannamucha.pl/materiały dla mediów
